İsveç’in Rosengård Mahallesi’nde okula uyum güçlüğü yaşayan küçük Rahman, evden kaçması ve okulda yaşadığı sorunların ardından devlet korumasına alındı. Rahman, savaşta ağır yaralanan babası Nasır’la birlikte İsveç’e sığınmıştı.
Nasır’ın kafasında şarapnel parçasından kalan derin bir yara izi vardı; sol gözü görmüyor, sağ kolunu hareket ettiremiyordu. Savaşta veya işkencelerde ağır yaralanan sığınmacıların tedavi edildiği Danimarka’daki bir merkezde uzun süre tedavi görmüştü.
Rahman’ın okula başladığı dönemde Rosengård’daki öğrencilerin çoğunluğunu Balkan, Ortadoğu ve Uzakdoğu kökenli çocuklar oluşturuyordu. Okul çalışanı olan anlatıcı, bazı çocukların ailelerinde savaşın izlerinin sürdüğünü ve okulda sık sık kavga çıktığını aktardı.
Okul yönetimi, yaşadığı uyum güçlüğünü görüşmek üzere Rahman’ın ailesini toplantıya çağırdı. Babası, Rahman’ın sık sık evden kaçtığını ve birkaç kez polis tarafından bulunarak eve getirildiğini söyledi; annesi ise gece altını ıslattığını anlattı. Ailenin onayıyla Rahman’ın bir psikoloğa yönlendirilmesine, okul saatlerinde de özel rehberlik verilmesine karar verildi.
Bir gün koridorda kapıya çarpıp ağlayan Rahman’ı kütüphaneye götüren okul çalışanı, önüne kâğıt ve renkli kalemler koydu. Rahman çizdiği resmi gösterirken, “Bir çocuk… Çok yorgun, uyumak istiyor. Okula gitmek istemiyor. Arkadaşları onu sevmiyor!” dedi.
