Bir firmada beş yıldır çalışan işçi, eski işvereni için otel rezervasyonu ve toplantı organizasyonu yaptığı, eski işyerinden aldığı e-posta adresini kullanmayı sürdürdüğü ve şirket aracını başka bir firmanın yetkilisini toplantılara götürmek için kullandığı gerekçesiyle tazminatsız işten çıkarıldı. Yargıtay, işverenin fesihte haklı olduğuna hükmederek işçi lehine verilen kıdem ve ihbar tazminatı kararını bozdu.
Dava dosyasına göre işçi, eski çalıştığı şirketin yetkilisi için bir otelde rezervasyon yaptırdı ve eski işvereninin çalıştığı firmalarla, önceki işyerinden aldığı “api” uzantılı e-posta adresi üzerinden görüştü. Ayrıca rakip firmayla toplantılar organize ettiği ve izinli olduğu dönemde çalıştığı şirkete ait araçla başka bir şirket yetkilisini şehir içi ve şehir dışındaki toplantılara götürdüğü belirtildi.
İşçi, işten çıkarılmasının haksız olduğunu savunarak kıdem ve ihbar tazminatı talebiyle dava açtı. İş mahkemesi, işverenle işçi arasındaki güven ilişkisinin sarsıldığını kabul etmekle birlikte, işçinin bu davranışlarından menfaat sağladığının kanıtlanamadığı gerekçesiyle tazminat ödenmesine karar verdi; bölge adliye mahkemesi de bu kararı yerinde buldu.
İşverenin temyiz başvurusunu inceleyen Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, 24 Haziran 2026 tarihli kararında 4857 Sayılı İş Kanunu’nun 25/II maddesini değerlendirdi. Kararda, doğruluk ve bağlılık kurallarına aykırı davranışların, işverenin güvenini kötüye kullanma ve meslek sırlarını açıklama gibi hâllerle birlikte haklı fesih nedeni olabileceği belirtildi.
Yargıtay, dosyada yer alan rezervasyon, e-posta kullanımı ve şirket aracıyla başka firma yetkilisini toplantılara götürme eylemlerini sabit kabul etti. İş sözleşmesinde de personelin işverenin yazılı izni olmadan başka bir kuruluşta çalışamayacağı veya herhangi bir sıfatla görev alamayacağı hükmünün bulunduğuna dikkat çekti.
Daire, işçinin davranışlarının doğruluk ve bağlılık yükümlülüğüne uygun olmadığı sonucuna vardı. İşçinin ayrıca menfaat elde ettiğinin kanıtlanmasının gerekmediğini belirten Yargıtay, kıdem ve ihbar tazminatına hükmeden kararı bozdu. Kararın künyesi Esas No: 2026 / 3315, Karar No: 2026 / 6247 olarak açıklandı.
