Yunus Emre’ye ait dokuz yeni şiir, “Türk Yurdu Nüshası”nın bulunmasıyla gün yüzüne çıktı. Şiirlerin yayımlanması beklenirken, Yunus Emre’nin varlık ve insan düşüncesini birkaç dizeyle anlatan şiirleri yeniden gündeme geldi.
Bu dizeler arasında yer alan “Ete kemiğe büründüm/ Yunus diye göründüm” sözü, Çetin Türkyılmaz’ın değerlendirmesinde Augustinus ve Hegel’in düşünceleriyle birlikte ele alınıyor.
Türkyılmaz, Augustinus’un “İtiraflar” eserindeki insanı iç ve dış olarak ayıran yaklaşımı hatırlatıyor. Augustinus’un “içteki insan” yanıtına karşılık, Yunus Emre’nin dizesini anlamak için bedenin de hesaba katılması gerektiğini belirtiyor.
Türkyılmaz’a göre Yunus’un varoluşu, “ete kemiğe bürünmesiyle” mümkün oluyor. Bu okumada “görünmek”, özün üzerini örten bir dış katman değil; özün kendini ortaya koyması anlamına geliyor.
Değerlendirmede Yunus Emre’nin bu düşüncesi Hegel’in varlık anlayışıyla da ilişkilendiriliyor. Hegel’in belirli bir varlığı sınır, oluş ve başka şeylerle ilişkisi içinde ele aldığı; özün kendini görünür kılarak gerçekleştirdiği aktarılıyor.
Türkyılmaz, Hegel’in düşüncesini uzun bir felsefi literatürle açıkladığını, Yunus Emre’nin ise benzer bir varlık meselesini birkaç dizeyle ifade ettiğini vurguluyor. Yeni bulunan dokuz şiirin yayımlanması beklenirken, Yunus Emre’nin başka dizeleri de yeniden hatırlatılıyor.
